Een interview met Lotte Boot van Het penthouse

In 2023 kwam Het penthouse van Lotte Boot uit, een boek dat tegenwoordig haast nog relevanter is dan toen. Het penthouse gaat namelijk over June die probeert te ontdekken wat er met haar verdwenen beste vriendin Roxy is gebeurd. Daarnaast duikt het ook in de wereld van macht, rijkdom en seksueel misbruik. In Het penthouse laat Lotte Boot zien hoe figuren zoals Epstein te werk gaan en wat er met de meisjes gebeurt die zijn slachtoffers zijn. In dit interview spreken we met Lotte Boot over hoe ze tot dit verhaal is gekomen, hoe het was om over deze heftige onderwerpen te schrijven en of ze nog meer voor ons in petto heeft.

Ik heb jarenlang als journalist gewerkt en publiceerde features in kranten, tijdschriften en online. Later schreef ik mijn eerste young adult-boek: Smiley. Dat boek is ook een Lijster geworden en wordt goed gelezen. Daardoor wist ik: ik wil nog een keer een young adult-boek schrijven. Ik had natuurlijk gezien dat Blossom Books gespecialiseerd is in young adult-boeken, dus het leek me fantastisch hier mijn volgende boek uit te geven. Toen ik op het idee voor Het penthouse kwam en zag dat Blossom Books de Shorties uitgaf, dacht ik: dit zou misschien best wel een goede Shortie kunnen zijn.

Ik kreeg een appje van een onbekende afzender die me uitnodigde voor een feest. Een swingersfeest, zo bleek, toen ik doorvroeg. Later ontdekte ik dat dat appje niet verkeerd bezorgd was, maar dat veel vrouwen die appjes kregen. Dat bracht me op een idee. Op dat moment keek ik veel documentaires over verdwenen meisjes en vrouwen. Ik had ook het indrukwekkende boek gelezen van de oom van Anne Faber en de documentaire gezien over de verdwijning van de Zweedse journaliste Kim Wall op een onderzeeër. Ik ben zelf als journalist vaak op reportagereizen geweest, haar verhaal greep me aan. Vervolgens kwamen er allerlei podcasts en documentaires uit over Epstein en Maxwell en over hun slachtoffers, wiens verhalen ook in mijn hoofd bleven hangen.

Voor mijn personages laat ik me vaak inspireren door mensen om me heen, en door eigenschappen van mezelf. Ik combineer in een personage verschillende karaktereigenschappen van echte mensen en van mezelf, en van mensen over wie ik verhalen heb gehoord. June en Roxy hebben bijvoorbeeld allebei kanten van mij in zich. Hun achtergronden zijn ook geïnspireerd door verschillende opvoedingsstijlen die ik ken vanuit mijn eigen familie, maar ook vanuit gezinnen van vriendinnen. Jerry is een Trump-achtig figuur en bij Maxime moest ik steeds denken aan Mia Wallace in Pulp Fiction.

Ik wilde niet eens zozeer over seksueel misbruik schrijven, maar vooral over hoe het is als iemand die je lief is verdwijnt in een schimmige wereld. Ik wilde dus vooral een boek schrijven over een vermissing. Over wat dat doet met de mensen die achterblijven, en vooral met een beste vriendin. Vanuit dat perspectief wilde ik mijn verhaal vertellen, als een moderne variant op Het Gouden Ei van Tim Krabbé. Dat uitgangspunt heb ik gekoppeld aan de fascinatie die ik op dat moment had voor de wereld van Epstein, waarover toen online al wel allerlei complottheorieën rondgingen maar die toen nog lang niet zo in de belangstelling stond als nu.

Ik had soms wel moeite met schrijven, maar dat kwam niet per se door de heftige thematiek, al heb ik bepaalde details en woorden bewust vermeden. Maar ik heb me vooral gefocust op June en hoe het voor haar was om haar beste vriendin kwijt te zijn. Ik wilde weten hoe ver ze zou gaan om Roxy terug te vinden, dat was het uitgangspunt voor mijn verhaal. Bij Roxy ben ik bijvoorbeeld niet diep op de psychologische gevolgen van misbruik ingegaan, dan was het een ander boek geworden. Het boek stopt bovendien voordat die gevolgen echt duidelijk worden.

Ik wilde vooral een bepaalde sfeer oproepen. Dit moest een spannend boek zijn. Sommige lezers vinden dat lastig te begrijpen, ze vinden bijvoorbeeld dat je wel een spannend boek over een seriemoordenaar mag schrijven, maar niet over een multimiljonair die meisjes misbruikt. Daar ben ik het niet mee eens, dit is nu eenmaal iets wat in de echte wereld gebeurt, zoals we de laatste tijd vaker hebben gezien, denk ook aan Diddy. En er zijn meer boeken en films over dit onderwerp, ook thrillers, zoals Blink Twice van Zoë Kravitz. Maar verhalen over geweld maken minder los dan die over misbruik, dat merk ik aan de reacties. En ik snap dat mijn boek daardoor niet voor iedereen is, het is de reden dat we een trigger warning hebben opgenomen.

Wat ik vooral ingewikkeld vond aan het schrijven van dit verhaal, is dat de echte slachtoffers van Epstein en Maxwell niet fysiek opgesloten zaten. Ze werden in hun greep gehouden door middel van emotionele terreur en bedreigingen. Vaak zagen ze hun familie nog gewoon. Dat was voor dit boek, dat best kort is, een uitdaging, omdat ik een combinatie van een vermissing, een ontvoering én deze geheime wereld wilde maken. Dat was mijn grootste uitdaging.

Omdat ik niet meer wilde triggeren dan nodig of onnodig grof wilde zijn. Ik geloof ook niet dat het nodig is om dingen heel expliciet te beschrijven. Ik denk dat je met suggestie veel meer beklemming en dreiging kunt creëren. Die suggestie geeft je een ongemakkelijk gevoel en dat is ook precies de bedoeling, want dat is de sfeer die ik zocht.

Dat gaat bij mij vrij organisch tijdens het schrijven. Natuurlijk heb ik bewust namen en locaties veranderd, om sommige details of gebeurtenissen niet één-op-één te laten terugkomen. Soms ging mijn fantasie met me aan de haal en bewoog het verhaal zich vanzelf meer richting fictie. En soms raakte ik geïnspireerd door dingen uit de echte wereld die ik er wel in wilde laten terugkomen.

Maar het gekke is dat juist veel dingen die ik heb verzonnen, later waar bleken te zijn. Allerlei details die ik had bedacht over de wereld waarin June en Roxy terechtkomen blijken, nu steeds meer files over Epstein inclusief foto’s naar buiten komen, echt waar te zijn. Dat is wel een hele bizarre gewaarwording.

Ja, ik volg het vrijgeven van de documenten, de publicaties eromheen en de interviews met overlevers op de voet. Ik las ook een heel goed boek over de rechtszaak tegen Ghislaine Maxwell (The Lasting Harm van Lucia Osborne-Crowley) en heb net het aangrijpende boek van Virginia Roberts Giuffre uit over haar ervaringen (Nobody’s Girl). Dus ja, het is wel een soort obsessie.

Ik schrijf op dit moment aan mijn eerste roman. Dat wordt dus geen young adult. Het is een verhaal dat veel dichter bij mezelf ligt dan mijn eerdere boeken, dat maakt dit een compleet andere schrijfervaring. Het is een intensief schrijfproces vol ups en downs, waardoor ik niet kan voorspellen wanneer het af is. Wel heb ik alweer een idee klaarliggen voor daarna, voor een young (of new) adult. Ik heb altijd tijd te kort, maar nooit een gebrek aan ideeën!

Ben je nieuwsgierig geworden en kan je tegen heftige thematiek? Bestel dan nu Het penthouse of volg Lotte Boot op Instagram om te zien wat zij nog meer doet.