Tahereh Mafi las De hemel begint bij je voeten van Jandy Nelson en schreef een brief aan haar zoals alleen zij dat kan.

Misschien heb je ‘m al eens gelezen, maar omdat hij zo mooi is, en omdat De hemel begint bij je voeten tot het einde van de maand maar €15,- is, posten we hem gewoon nóg een keer.

Ben je daar Jandy? Ik ben het, Tahereh.

Lieve Jandy,

Als je er bent, hoop ik dat je me kan horen.

Als je er bent, hoop ik dat je dit leest.

Als je er bent, dan vind ik dat je moet weten dat ik je briljant vind.

Ik heb je boek uitgelezen en ik kan niet stoppen met erover nadenken. Ik krijg je woorden niet uit mijn hoofd, ik kan niet stoppen met nadenken over Omie, ik kan de geur van lelies niet meer van mijn huid wassen en om heel eerlijk te zijn wil ik dat ook helemaal niet. Wat ik wil doen is door de regen rennen en Lennie ontmoeten, al is het maar voor even. Ik wil haar vertellen dat ze onvolkomen ongelooflijk is. Ik wil haar vertellen dat ik wilde dat we vrienden waren, dat ik wilde dat ik haar kende en dat we zussen kunnen zijn omdat ik ook geen zus heb. Ik wil haar vertellen dat alles goed komt, dat Bailey weg is maar dat de dood niet eeuwige ongelukkigheid betekent. Ik wil in haar boom zitten en luisteren naar haar als ze klarinet speelt en ik wil Rachel op haar neus stompen. Ik wil as eten met Big, ik wil Joe zijn prachtige wimpers zien neerslaan en ik wil hem gitaar horen spelen met John Lennon.

Ik wil Omies rozen in het echt ruiken.

Ik verlang er naar om in Het Heiligdom te zitten en mezelf in de kast op te sluiten met Lennie. Ik wil de vriendin zijn die Sarah niet echt voor haar kon zijn, ik wil ervoor zorgen dat het beter gaat met Toby, Ik wil de weg vinden naar een slaapkamer midden in het bos en ik wil mijn huis oranje verven.

Ik wil de sterren opvangen die jij vanuit de hemel naar beneden liet stromen.

Ik vind je woorden ongelooflijk. Ik vind je verhaal pijnlijk prachtig. Ik moest hardop lachen en mijn tranen inhouden en de tastbare emoties die  door je proza tuimelden wegslikken. Ik wilde de woorden die uit je boek vielen opvangen. Ik vraag me steeds af hoe het zou zijn om bovenaan de horizon te stofzuigen.

Maar nadat ik het boek uit had, hield ik het vast en vroeg ik me af waarom ik zo emotioneel was en ik realiseerde me toen, ik realiseerde me op dat moment dat ik de sensatie van de eerste ontmoeting met Lennie, Omie, Joe Fontaine en Big met zijn eekhoornsnor nooit meer zou voelen en dat heeft mijn hart gebroken. Ik wil me verstoppen in Omies zak, ik wil op de zolder kamperen, ik wil het soort mens zijn dat helemaal uit letters bestaat, het soort mens dat gemaakt is van woorden die in de marges van jouw boek zouden passen.

Maar ik wil je vooral bedanken.

Bedankt dat je me eraan herinnerde dat een zin net zo mooi kan zijn als Joe’s glimlach. Bedankt dat je me de adem benam met een soort liefde die ik in lange tijd niet ben tegengekomen, met een soort pijn die ik nog steeds in mijn maag voel, met de soort familie die zo echt is dat ik ze kon aanraken, ieder van hen, en ze stevig kon omhelzen.

Bedankt dat je me eraan herinnerde waarom schrijvers zo belangrijk zijn.

De hemel begint bij je voeten brak mijn hart en hechtte het daarna weer aan elkaar met gitaarsnaren.

Je bent ongelooflijk op zo veel manieren.

xoxo
Tahereh